Feeds:
Yazılar
Yorumlar

Archive for the ‘Nietzsche’ Category

Nietzsche…

Nietzsche, bu adamdan nefret ediyorum, kendimden nefret ettiğim kadar,,,

Dirildi tekrar, bu çağda dirildi, ben gerçekliği çarpıtacağım, onun gerçekliğini de, ama kimbilir belki de benim yorumum doğrudur, Nietzsche ağladığı için Nietzsche olmadı, ağlayamadığı için Nietzsche oldu, boyun eğmek, o bunun ne demek olduğunu gördü, bunun gerçek anlamı şudur, boyun eğmek istememeye rağmen boyun eğmek, ve ortada yardım istenecek bir Tanrı da yoktu, Tanrı ölmüştü, kendiyle kalan, kendini kendine hakim kılmaya çalışan o devasa gurur, boyun eğdiği için öyle derinden yaralandı ki, güç istencinin, mutlak irade istencinin peşine düştü, yüceltilmesi gereken buydu, o hiçbir koşulda başının eğilmeyeceği başı dik bir insan istiyordu, arzuların ve tutkuların insanı yıktığını görmüştü, ama bunu kabul edemiyordu, pasif bir şekilde arzu ve tutkularınızdan sıyrılabilirsiniz, ama hayatı hayat olarak hissettiğiniz anlar o anlar değil mi, (fight club bunu gören ama yapamayan insanların kendini dövmesi değil mi) işte buradan günümüze gelebiliriz, biz artık arzuları kışkırtılan ve tutkuya açık insanlar haline geldik, bu koca mutsuzluk okyanusunda, bizi mutlu eden şey bir tutkuya dönüşüyor, bu uyuşturucu olabilir, aşk ya da seks, güç, iktidar ya da kendini özdeşleştirebileceğin bir şey bulursan ona karşı bir fanatizm,,,

 

Tüm bunların merkezinde ‘BEN’ vardır, korkunç materyalist gerçek, ve ortada hiç bir idea kalmadı,,, ‘BEN’ ancak başka ‘BEN’leri yiyerek, onlardan beslenerek hayatta kalabilir ve bunu bulamadığı zaman açlıktan kıvranır durur. ‘BİZ’e ihtiyacımız var; ‘BİZ’, bu sanal cemaatlerde aradığımız ama sahici bir bağ kuramadığımız şey bu değil mi.

 

 

 

Kendi kötün ile kendi iyini kendine sağlayabilir misin?… Kendi istemini bir yasa olarak kendi üstüne asabilir misin?… Kendi kendinin yargıcı olabilir misin ve kendi yasasının öç alıcısı?…

 

Korkunçtur, kendi yasasının yargıcı ve öç alıcısıyla yalnız kalmak… Yıldız işte böyle fırlatır ıssız uzaya, yalnızlığın buzlu soğuğuna…

 

Ama bir gün yalnızlık yoracak seni… Bir gün eğilecek gururun ve yürekliliğin yılacak…Bir gün haykıracaksın: “Yalnızım ben!…”

 

Bir gün artık görmeyeceksin yüksekliğini, alçaklığını ise pek yakından göreceksin… Kendi yüceliğin bir hayalet gibi korkutacak seni… Bir gün haykıracaksın: “Her şey düzme!…”

 

Nietzsche

 

 

Bir söz de benden, aşağılayarak yücelemezsiniz, ben bunu denedim, daha da alçaldım… ve o dipte vurgun yedim, yine de şanslıyım, avucumun içinde bir inci var, bu blog o incidir.

 

 

Bir söz de Hermann Hesse’den ‘Yalnızca sevgi ve ölüm her şeyi değiştirir.’

 

 

 

Reklamlar

Read Full Post »