Feeds:
Yazılar
Yorumlar

Archive for the ‘Üzerinize Afiyet Biraz Mutlu Olmuşum Da’ Category

Üzerinize afiyet biraz mutlu olmuşum da.
Yarimin gözleri, nehir nehir yeşillenmiş, pırıl pırıl güneşlenmiş üstüne. Yarın dedikleri gün, bugün olmuş ve mavilikler ışıl ışıl, güzel günler ufku karşımızda. Seslerimiz berraklaşmış, turnalaşmış şarkılarımız. Kanatlarımız üzerinde durmuş gökyüzü. O çok sevdiğimiz rüzgar yalnız, çınar gölgesinde, çınar yaprağında değil, okyanuslar ortasında bir yelken gibi her tarafımızı sarmış. Bahar gelmiş dallarına yüreğimizin, kuşlar konmuş dallarımıza, şiirler geçmiş iliklerimize; Asyalı, Afrikalı, Avrupalı şiirler.

Üzerinize afiyet biraz mutlu olmuşum da.
Şehrimin bütün meydanlarını kazanmışız, yeni meydanlar açılmış şehrimde. Kırmızı karanfiller ölülerimizle değil, damar damar ellerimizle, elden ele dolaşmış. Neşeden ve renk ahenk bir umuttan karanfiller. Şarkılar söylenmiş, şiirler okunmuş, uzun yürüyüşler yapılmış, nehircesine. Hepimiz hiç kimse, hepimiz hepimiz olmuşuz.

Üzerinize afiyet biraz mutlu olmuşum da.
Yoklama yapıyorum durup dururken, nehirce kahkahalar atarken sokaklarda. Tebessüm burada. Anlayış burada. Saygı burada. Keyif burada. Coşku burada. Telaş burada. Neşe burada. Düşünce burada.

Üzerinize afiyet biraz mutlu olmuşum da.
Gülüp duruyorum kendi kendime. Gülmek, kahkahalar atmak geliyor içimden. Sokak sokak koşmak geliyor. Bas bas bağırmak geliyor. Fırtınaya, sağanak yağmura karşı durmak; açıp kollarımı iki yana. “Bahar geldi, bahar geldi” diye mektuplar yazıp, bir bir posta kutularına bırakmak istiyorum insanların. Üstelik hiç tanımadığım, yüzünü bile görmediğim insanların. Resimler yapmak istiyorum şehrin duvarlarına, renk ahenk boyamak istiyorum her yeri. Her yeri temiz pak yapana kadar minicik toz bezleriyle köşe bucak silip, temizlemek istiyorum.

Şimdi yürüyorum tek başıma sokaklarda, sessiz ve kederli. Hastalık gibi yaşıyorum mutluluğu. Geliyorum gerçekliğine yürüdüğüm yolların. Ne sesim çıkıyor, ne kaleme varıyor elim. Adım adım dökülüyor tüm takatim sanki. Yürümek istiyorum! Durmak, yorulmak bilmeden. Yığılıp kalana kadar bir yerde, yürümek istiyorum! Rüzgara karşı ve ağlayarak…
Edip Cansever’in “Mendilimde kan sesleri” ni alarak yanıma
“Ah güzel Ahmet abim benim. İnsan yaşadığı yere benzer ” diyerek ve utanarak, saçma sapan, zamansız peydah olan tek tebessümümden bile.

“Gülmek bir halk gülüyorsa gülmektir”

“Gülmek bir halk gülüyorsa gülmektir”

Diye diye büyütüyorum şimdi yüreğimdeki gözü yaşlı çocuğu.

Üzerinize afiyet biraz mutlu olmuşum da.
Susuyorum.

http://canevra.blogspot.com/

Reklamlar

Read Full Post »