Feeds:
Yazılar
Yorumlar

Archive for the ‘Oya Uysal’ Category

PERDELERİ ÇEKİLİ ODA
İç çeken bir rüyanın sesine uyandı, incecik sesine,
omzumda uyuya kalan gece.

Durup baktım da bir başkası gibi dışardan hayata ve
kendime
ışıkları soluk sarı odama uzaktan
alnını soğuk cama dayamış hayalime

hayalimde seyrettiğim sevgiliye.

Sen, hiçbir şeyim ve her şeyim olan sen
hayatı bende cezalandıran suret
kaybetmekten korktuğum bu aşkın içinde
kaybolan cismimle
perdeleri çekili bir odayım artık.

İç çeken bir rüyanın sesine uyandı, incecik sesine,
omzumda uyuya kalan gece.


Oya Uysal
” Kimselerin Akşamı” adlı kitabından

 

KARANLIK
 
Nasıl bir acıydı ki o göğünde hüküm süren, acırdı
elini sürdüğün her şey. Baktın ki boydan boya boşluk
senin olan hiç bir şey yok.
 
İmkânsızı zorlayan akşamdan kaçırsan da gözlerini
seni kendine isteyen gecenin yüzünde seyrettin
suretini,
yanlış yaşanmış kayıp bir mevsimi…
 
Bekledin. Gün günden çoğalırken keder, bir ses,
bir dokunuş bekledin, incelikler
-Geçer, daha vakit erken
deyip
bir bir geçip gittiler.
 
Baktın ki
sana senin kadar yakın hiç kimse yok. Ağlardı
karanlıkta korkmuş bir çocuk.

Oya Uysal

 

Read Full Post »