Koyulaşan…

(…) koyu. beyaz. yüklendik. sözler içerde. ağırlaştı ağızlarımız. passız bir kilitle kilitli. yüzlerde kesişen çizgiler. bir çift yoğun göz ki birisi kör. dünyayla dolu ve dünyayla kör. evsiz duvarsız toprağın valiliği gibi. dümdüzayak bir aklın makine yağı gibi. yalanlarıyla kaygan bir kent kendisine birikti. evlerini yapa çapa dike kiralaya kendisini bitirdi. (…) Zafer Yalçınpınar 17 [...]

Yazının Tamamını Oku »